«Αποτέλεσμα εξωτερικών συνωμοσιών και των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων για τον στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου είναι η σημερινή ντε φάκτο διαίρεση με τη συνεχιζόμενη τουρκική στρατιωτική κατοχή.
Το Κυπριακό 66 χρόνια μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου παραμένει ζήτημα άρσης του αποικισμού και 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή παραμένει ζήτημα τερματισμού της στρατιωτικής κατοχής.
Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι λύση πραγματική, μόνιμη και δίκαιη δεν μπορεί να υπάρξει αν αφήνεται η αξιοποίηση της στρατηγικής θέσης της Κύπρου στην Τουρκία και τη Βρετανία. 66 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. Η δημιουργία της ωστόσο συνοδεύτηκε και σημαδεύτηκε από δόλιους σχεδιασμούς.
Η Μ. Βρετανία με την αυτοκρατορία καταρρέουσα αποφάσισε να συντηρήσει την πολιτικό – στρατιωτική της παρουσία στην Κύπρο για να διαδραματίσει ένα περιφερειακό ρόλο με παγκόσμια εμβέλεια. Έτσι με την τριμερή στο Λονδίνο ενέπλεξε την Τουρκία, παρά τις πρόνοιες της Συνθήκης της Λωζάνης, με στόχο την αξιοποίηση των Τουρκοκυπρίων ως αναχώματος στον αγώνα του Κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση.
Το τέλος της διαδρομής ήταν η συμφωνία Ζυρίχης – Λονδίνου που δυστυχώς νομιμοποιούσε την πολιτικό – στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας και επέβαλλε ένα μη λειτουργικό σύνταγμα φυλετικών διακρίσεων».