Ἡ Μαδαρή - τὸ Ὀροπέδιο τῶν κοτσυφιῶν μὲ τὸ χρυσὸ λαρύγγι - εἶναι ἕνα μυθιστόρημα ποὺ ὑπαγορεύτηκε ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς μιὰν ἐθνικὴ μειονότητα μὲ δική της πολιτιστικὴ παράδοση καὶ γλώσσα, ἡ ὁποία κατὰ καιροὺς ὑπέστη διωγμούς, χλευασμοὺς καὶ περιθωριοποιήθηκε: Τοὺς Γκρεκάνους, τοὺς Ἑλληνόφωνους τῆς Κάτω Ἰταλίας, κυρίως τῆς Καλαβρίας, ἁπλοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν μέσα στὴ δική τους παράδοση σὲ μιὰ περιοχὴ γοητευτικῆς φυσικῆς ὀμορφιᾶς. Τὰ περισσότερα πρόσωπα τοῦ μυθιστορήματος ἔχουν συμβολικὸ χαρακτήρα καὶ τὰ ἑλληνικά, ἡ γλώσσα τοῦ συγκεκριμένου πληθυσμοῦ, εἶναι ὁ πρωταγωνιστής.